1980-ci ildə 9 yaşlı portuqaliyalı Mariya İzabel Dos Santos adlı qızın hekayəsi bütün dünyanı şoka salmışdı. Körpə ömrünün əsas illərini ana sevgisindən, qayğısından və hətta ən sadə ünsiyyətdən məhrum olaraq toyuq hinində keçirib.
1970-ci il iyulun əvvəlində Tabua kəndində yerləşən fermalardan birində sonradan “toyuq qız” adlandırılan Mariya Isabel Quaresma Dos Santos adlı bir körpə dünyaya gəldi. Qız sağlam doğulub: onun psixi pozğunluğu olmayıb. Ancaq anasının meningitdən əziyyət çəkdiyi üçün psixi problemləri olub.
Qadın yeni doğulmuş uşağı ailəsinin üzvü kimi qəbul etməyib. Körpənin cəmi bir yaşı olanda anası onu toyuq hininə aparıb və burada yaşaması üçün orada tərk edib. Ailənin digər fərdləri qadının bu hərəkətinin qarşısını almağa və uşağı geri qaytarmağa cəhd etməyib.
Mariya toyuqların qidalandığı taxıl, kələm yarpaqları və süfrə qırıntılarını yeməyə məcbur olub.
Üstəlik, heç kim qıza yaxınlaşıb, onunla ünsiyyət də qurmayıb. Mariya tam sosial təcriddə böyüyüb.
1976-cı ildə Mariya İzabelin bibilərindən biri kiçik qızın yaşadığı şəraitdən xəbər tutaraq həkimlərlə birgə toyuq hininə gəlib. Müayinə zamanı qızın bir sıra psixi problemləri və ciddi inkişaf ləngiməsi olduğu üçün təcili xəstəxanaya yerləşdirilməli olduğu üzə çıxıb. Mariyanın bibisi həftələrlə müxtəlif reabilitasiya və psixiatriya müəssisələrinin qapılarını döyüb. Lakin onlar qeyri-adi xəstəni qəbul etməkdən qəti şəkildə imtina ediblər.
Ancaq Torres Vedras Xəstəxanasında işləyən tibb bacısı Maria Bihao bu qızın hekayəsini eşidir və ona kömək etmək qərarına gəlir. Kəndə gələn Bihao asanlıqla həmin toyuq hinini tapır və qızı oradan götürür. Onun davranışını müşahidə etdikdən sonra tibb bacısı anlayır ki, bu işin öhdəsindən tək başına gələ bilməyəcək.Buna görə də o, dəstək üçün jurnalistlərə müraciət edir. Bütün Portuqaliya mediası Mariya İzabeldən yazmağa başlayır.
Daha sonra Portuqaliyanın birinci xanımı Manuela Eanesi də qızdan xəbərdar olur. O, Mariyanın ölkənin ən yaxşı reabilitasiya mərkəzinə yerləşdirilməsini təmin edir.
Müəssisənin direktoru Mariya ilə bağlı jurnalistlərə açıqlamasında deyir:
“Müşahidələrimə əsasən, əminliklə deyə bilərəm ki, uşaq yaşına uyğun olaraq kifayət qədər inkişaf etməyib. Əqli gerilik çox güman ki, insanlarla ünsiyyətinin olmaması ilə əlaqəlidir. Qızın bütün davranışları ən sadə bioloji instinktlər və reflekslərlə müəyyən edilir”.
Bəzi şahidlərin sözlərinə görə, Mariya İzabel hətta ağlaya bilmirdi, çünki “göz yaşları insan ünsiyyətinin bir növüdür və o, uşaqlıqdan belə bir təcrübə keçirməyib”.
Mariya uzun müddət müalicə görməyinə baxmayaraq danışmağı öyrənə bilməyib. O, duyğularını jestlərlə izah etməyi bacarırdı. Qız sonrakı illərdə də özünü toyuq kimi aparmağa davam edib. O, kiçik addımlarla yeriyir, daim dayanıb qollarını yelləyirdi.
