Novruz ərəfəsində keçirilən üçüncü çərşənbə Yel çərşənbəsidir. Bu çərşənbə, həmçinin “külək oyadan çərşənbə”, “yelli çərşənbə” kimi tanınır.
Bu çərşənbə təbiətin oyanması və havanın qızması ilə bağlıdır. İnanca görə, Yel çərşənbəsində hava təmizlənir və əsən külək təzəcə çıxmış otları oyadaraq, Novruzun gəlişindən xəbər gətirir. Qədim adətə görə, bu çərşənbədə qəfəsdə saxlanılan quşları və heyvanları azadlığa buraxmaq lazımdır.
İnanclara görə, Yel çərşənbəsində söyüd ağacının altında niyyət edər və Yel babanı çağırardılar. Əgər Yel baba səsi eşidib əssə və söyüdün budaqlarını torpağa toxundursa, diləyin yerinə yetəcək.
Digər xüsusiyyət isə cıdır falının olmasıdır. Kəndin cavanları cıdıra gedib, bir atı ürəyində seçib, niyyət tutardılar. Kimin seçdiyi at birinci olardısa, o zaman həmin adamın niyyətinin yeni ildə gerçəkləşəcəyinə inanardılar. Həm də yel kimi sürətli olan atın sahibini il ərzində bolluq, ruzi gözləyirdi.
Həmçinin yel çərşənbəsində çökə adlı şirniyyat bişirilir. Çökə şəkərburaya oxşasa da, ondan fərqlənir. Üzərindəki işarələr qədim xalqımızın mifoloqiyasını özündə əks etdirir.
Yel çərşənbəsi ilə bağlı bir neçə atalar sözləri var. Məsələn, “Yelnən gələn selnən gedər”, “Yel apardığını qaytarmaz”, “Yellə dost olan yellənə-yellənə qalar”, “Yel bağlayanı el açar”, “Yel aparan yelinki, yerdə qalan mənimki”.
